Układ rozruchowy gwiazda–trójkąt służy do ograniczenia prądu rozruchowego silnika indukcyjnego klatkowego. W fazie rozruchu uzwojenia są łączone w gwiazdę, co powoduje, że napięcie na każdej fazie uzwojenia jest mniejsze (w praktyce o czynnik √3 w porównaniu do połączenia w trójkąt). Dzięki temu prąd rozruchowy jest wyraźnie niższy niż przy rozruchu bezpośrednim.
W typowym schemacie z trzema stycznikami występują:
- K2 jako stycznik główny (podaje zasilanie na obwód mocy silnika),
- K3 jako stycznik "gwiazdy" (zwiera końce uzwojeń do wspólnego punktu gwiazdowego),
- K1 jako stycznik "trójkąta" (łączy końce uzwojeń tak, aby utworzyć połączenie trójkąt).
Aby potwierdzić zgodność pracy z dokumentacją, obserwuje się prawidłową kolejność zadziałania:
- Po uruchomieniu: powinny zamknąć się K2 i K3 (silnik startuje w gwieździe).
- Po przełączeniu: K3 powinien się rozłączyć, a następnie załączyć się K1, przy czym K2 pozostaje załączony (silnik pracuje w trójkącie).
Dlatego poprawny opis sekwencji to: "K2 i K3, po przełączeniu K1 i K2".
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z typowych powodów:
- Sekwencje, w których po przełączeniu występuje para styczników obejmująca "gwiazdę", sugerują brak przejścia na pracę w trójkącie albo błędną logikę przełączania.
- Warianty zakładające załączenie "trójkąta" bez stycznika głównego są sprzeczne z zasadą, że stycznik główny zwykle zasila układ zarówno w gwieździe, jak i w trójkącie.
- W praktyce bardzo istotne jest też, że styczniki "gwiazdy" i "trójkąta" nie mogą być załączone jednocześnie, bo grozi to zwarciem międzyfazowym; poprawna sekwencja musi zakładać rozłączenie "gwiazdy" przed załączeniem "trójkąta".
Wniosek: rozruch zaczyna się w gwieździe (K2 + K3), a po czasie przechodzi na trójkąt (K2 + K1).
