W procesach oczyszczania spalin jednym z najczęstszych celów jest odsiarczanie, czyli usuwanie z gazów odlotowych związków siarki powstających podczas spalania paliw zawierających siarkę (np. węgla). Kluczowym zanieczyszczeniem w tym obszarze jest dwutlenek siarki SO2 – gaz kwaśny, który w atmosferze uczestniczy w przemianach prowadzących m.in. do zakwaszenia środowiska.
Dlatego odpowiedź "SO2" pasuje do schematu procesu usuwania składnika ze spalin: instalacja odsiarczania ma za zadanie wychwycić ten składnik z mieszaniny gazów.
- "Ca" nie jest typowym składnikiem spalin, który się usuwa. W praktyce związki wapnia (np. wapno lub wapień) pełnią rolę reagenta/sorbentu, który wiąże SO2 w produkt stały. To częsty błąd: mylenie "substancji użytej w procesie" z "substancją usuwaną".
- "CO2" jest głównym produktem spalania, ale klasyczne instalacje odsiarczania nie służą do jego wychwytywania. Redukcja CO2 (CCS/CCU) to inna grupa technologii, zwykle znacznie bardziej złożona i kosztowna.
- "NOx" (tlenki azotu) ogranicza się głównie w procesach odazotowania, np. metodami katalitycznymi lub niekatalitycznymi. Chociaż także dotyczy to spalin, jest to inny cel technologiczny niż odsiarczanie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na schemacie widzisz etap kontaktu gazu z sorbentem/roztworem i "neutralizację" składnika kwaśnego, najczęściej chodzi o usuwanie SO2. Gdy pojawia się amoniak lub katalizator – częściej dotyczy to NOx.