Schemat filtra workowego (filtracji tkaninowej) odpowiada urządzeniu, w którym gaz z pyłem przechodzi przez przegrodę filtracyjną (worki, rękawy, tkanina lub włóknina). Cząstki stałe są zatrzymywane na powierzchni materiału, tworząc warstwę pyłu, a oczyszczony gaz opuszcza urządzenie. W praktyce filtr workowy ma też elementy związane z regeneracją (np. strzepywanie, przedmuch impulsowy), co bywa widoczne na schematach.
Odpowiedź "filtra workowego." jest zgodna z zasadą działania: kluczowe jest tu fizyczne przesączanie gazu przez materiał filtracyjny i separacja pyłu na przegrodzie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do typowego schematu filtra workowego:
- "elektrofiltra." Elektrofiltr wykorzystuje zjawiska elektrostatyczne: jonizację, elektrody i osadzanie pyłu na płytach/elektrodach zbiorczych. Schemat zwykle pokazuje układ elektrod i zasilanie wysokim napięciem, a nie worki filtracyjne.
- "komory osadczej." Komora osadcza działa głównie przez zmniejszenie prędkości przepływu i grawitacyjne opadanie cząstek. Nie ma przegrody filtracyjnej; jest to rozwiązanie prostsze i o niższej skuteczności dla drobnych pyłów.
- "cyklonu." Cyklon separuje pył siłą odśrodkową w wirującym strumieniu. Na schematach widać zwykle część cylindryczno-stożkową oraz charakterystyczny tor przepływu (wir), a nie element filtracyjny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na rysunku pojawia się przegroda filtracyjna (worki/rękawy) i mechanizm oczyszczania tej przegrody, najczęściej chodzi o filtr workowy. Gdy dominują elektrody i zasilanie – elektrofiltr; gdy widzisz stożek i wir – cyklon; gdy tylko "duża skrzynia" do wyhamowania – komora osadcza.
