Elektroda szklana zespolona (kombinowana) łączy w jednej obudowie elektrodę pomiarową (szklaną membranę czułą na jony, najczęściej H+) oraz elektrodę odniesienia, która dostarcza stabilnego potencjału odniesienia. W pomiarze potencjometrycznym pH-metr mierzy różnicę potencjałów pomiędzy częścią pomiarową a odniesieniem, dlatego obecność poprawnie działającej elektrody odniesienia jest kluczowa dla wiarygodnego wyniku.
Odpowiedź "elektrodę odniesienia" jest poprawna, jeśli na schemacie numer "1" wskazuje część odpowiedzialną za stały potencjał (typowo element zawierający układ odniesienia, np. odpowiedni drut/układ redoks w kontakcie z elektrolitem odniesienia). W praktyce laboratoryjnej problemy z tym elementem objawiają się m.in. niestabilnymi wskazaniami, dużym dryftem i trudnością w kalibracji.
- Odpowiedź "diafragmę" jest błędna, gdyż diafragma to łącznik elektrolityczny (porowaty element), który umożliwia kontakt jonowy elektrolitu odniesienia z roztworem badanym. Jest ważna, ale nie jest tym samym co sama elektroda odniesienia.
- Odpowiedź "elektrodę pomiarową" jest błędna, jeśli "1" nie wskazuje szklanej membrany/części pomiarowej. Elektroda pomiarowa odpowiada za potencjał zależny od składu próbki, a nie za stały potencjał odniesienia.
- Odpowiedź "elektrolit wewnętrzny" jest błędna, ponieważ elektrolit to medium jonowe (roztwór wypełniający), które zapewnia przewodnictwo i właściwe warunki pracy. Elektrolit jest składnikiem układu, ale nie jest samodzielną "elektrodą".
Wskazówka egzaminacyjna: rozdziel w głowie trzy role: (1) część szklana generuje sygnał zależny od jonów, (2) odniesienie daje stały potencjał, (3) diafragma i elektrolit zapewniają kontakt jonowy i przewodnictwo. Na schematach elementy te bywają narysowane blisko siebie, więc warto analizować, do czego prowadzi oznaczenie numerem.
