Badania ultradźwiękowe (UT) są klasyczną metodą NDT służącą do lokalizowania nieciągłości wewnętrznych w wyrobach metalowych. Zasada jest oparta na propagacji fali ultradźwiękowej w materiale: przetwornik (głowica) wytwarza impuls, który biegnie przez badany element, a następnie część energii odbija się od granic ośrodków (np. od wady, pustki, rozwarstwienia) i wraca do głowicy jako echo. Na tej podstawie można określać położenie wady w głąb materiału, interpretując czas przelotu i amplitudę sygnału.
Odpowiedź "Ultradźwiękową." pasuje do schematów przedstawiających tor fali oraz odbicia, czyli mechanizm impuls–echo. To właśnie UT jest najczęściej kojarzone z "nieniszczącym lokalizowaniem wad wewnętrznych" w objętości materiału, szczególnie w grubszych przekrojach, odlewach, odkuwkach i półwyrobach.
Pozostałe metody są tu mylące z następujących powodów:
- "Prądów wirowych." (ET) jest metodą elektromagnetyczną. W typowych zastosowaniach wykrywa głównie wady powierzchniowe i przypowierzchniowe (zależnie od częstotliwości i materiału), a schematy tej metody pokazują zwykle cewkę oraz zjawiska indukcji, nie zaś falę i echo.
- "Rentgenograficzną." (RT) opiera się na prześwietlaniu promieniowaniem i rejestracji obrazu na detektorze/kliszy. Zasadę ilustruje tor promieniowania i obrazowanie cieniowe, a nie sygnał powrotny fali. Metoda ta lokalizuje wady poprzez obraz, a nie przez echo.
- "Magnetyczno-proszkową." (MT) dotyczy materiałów ferromagnetycznych i ujawnia nieciągłości przez rozproszenie pola magnetycznego oraz gromadzenie się proszku w miejscu wady. Jest to metoda przede wszystkim dla wad powierzchniowych i podpowierzchniowych, a schemat pokazuje magnesowanie i proszek, nie fale.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie lub na schemacie pojawia się fala, przetwornik oraz odbicie/echo, najczęściej chodzi o UT. Jeśli jest promieniowanie i detektor – RT. Jeśli magnesowanie i proszek – MT. Jeśli cewka i zjawiska indukcyjne – ET.
