W elementach ciernych z okładziną nitowaną (np. tarcze sprzęgieł/hamulców spotykane w pojazdach i maszynach rolniczych) ważnym parametrem kontrolnym jest zagłębienie łbów nitów względem powierzchni roboczej okładziny. Oznacza to, że łeb nitu powinien być osadzony poniżej powierzchni ciernej – tak, aby podczas pracy nie kontaktował się z elementem współpracującym.
Odpowiedź "zagłębienia nitów" jest poprawna, ponieważ sposób przyłożenia przyrządu w takim pomiarze ma na celu porównanie poziomu powierzchni okładziny z poziomem łba nitu (czyli sprawdzenie, ile "brakuje" do zrównania). Taki pomiar stosuje się w praktyce, aby ocenić, czy okładzina nie jest zużyta do stopnia, przy którym nity mogłyby wystawać lub być zbyt blisko powierzchni roboczej.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dotyczą innych wielkości:
- "wichrowatości tarczy" dotyczy odchyłek kształtu (bicia/odkształcenia) całej tarczy jako elementu obrotowego. Sprawdza się ją zwykle w innym miejscu i inną metodyką, koncentrując się na płaszczyźnie tarczy podczas obrotu, a nie na relacji łba nitu do okładziny.
- "stopnia zużycia nitów" odnosi się do samego nitu (np. jego ścierania/odkształceń). W praktyce nity ocenia się głównie pośrednio przez zagłębienie i stan połączenia, ale celem przedstawionego pomiaru nie jest "zużycie nitu" jako takie, tylko jego osadzenie względem okładziny.
- "głębokości rowków na powierzchni roboczej okładziny ciernej" dotyczy struktury okładziny (rowkowania, rys, nierówności). To inny parametr i wymagałby pomiaru charakterystycznych wgłębień/rowków, a nie punktu odniesienia na łbie nitu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się zarówno parametry geometrii tarczy, jak i parametry okładziny oraz nitów, kluczowe jest rozpoznanie, co jest bazą pomiaru i do czego porównuje się wskazanie przyrządu. Jeśli porównuje się powierzchnię roboczą do łba nitu, chodzi o zagłębienie nitów.
