W analizie fryzjerskiej kształtu twarzy ocenia się przede wszystkim proporcje szerokości w trzech strefach: okolica czoła/skroni, policzki oraz linia żuchwy. To pozwala dobrać fryzurę tak, aby optycznie korygować dysproporcje (np. dodać objętości tam, gdzie twarz jest węższa, i ograniczyć ją tam, gdzie twarz jest szersza).
Odpowiedź "trapezoidalnym" jest właściwa, gdy na rysunku widać, że dolna partia twarzy jest najszersza, a górna (czoło) jest wyraźnie węższa. Charakterystyczna bywa mocniej zaznaczona, szeroka żuchwa i stopniowe zwężanie ku górze. W praktyce taka diagnoza pomaga np. unikać dodatkowej objętości przy żuchwie, a częściej budować ją wyżej (w okolicy skroni i policzków), aby zrównoważyć proporcje.
Odpowiedź "kwadratowym" jest niepoprawna, gdyż twarz kwadratowa zwykle ma zbliżoną szerokość w rejonie czoła i żuchwy oraz wyraźne, "kanciaste" kąty. Jeśli na ilustracji dominuje różnica szerokości (węższe czoło i szersza żuchwa), nie jest to typ kwadratowy.
Odpowiedź "romboidalnym" byłaby trafna, gdyby najszersze były policzki, a zarówno czoło, jak i żuchwa były wyraźnie węższe (kształt z najszerszą strefą środkową). Jeżeli natomiast największa szerokość wypada w dolnej części twarzy, typ romboidalny odpada.
Odpowiedź "prostokątnym" opisuje twarz bardziej wydłużoną, o dość równoległych bokach i podobnej szerokości na różnych wysokościach. Gdy kluczową cechą jest poszerzona żuchwa względem czoła, typ prostokątny nie pasuje.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi porównaj "na oko" trzy szerokości: czoło, policzki, żuchwa. Dopiero potem dopasuj nazwę typu. To ogranicza błędy wynikające z pierwszego wrażenia.
