Ujęcia wody klasyfikuje się m.in. według źródła pochodzenia wody: powierzchniowe, podziemne, infiltracyjne oraz źródlane. W zadaniu rozpoznanie polega na dopasowaniu cech widocznych na rysunku do typowej konstrukcji danego rodzaju ujęcia.
"powierzchniowych." jest właściwe, gdy pobór odbywa się bezpośrednio z cieku lub zbiornika (np. rzeka, jezioro). Charakterystyczne są elementy takie jak czerpnia w wodzie, komora ujęciowa, krata, ewentualnie przewód ssawny/tłoczny odprowadzający wodę z miejsca poboru. Kluczową ideą jest to, że woda jest pobierana z wód otwartych, a nie z warstwy wodonośnej.
Odpowiedź "podziemnych." nie pasuje do sytuacji, w której nie ma studni ujmującej warstwę wodonośną. Ujęcia podziemne to najczęściej studnie (kopane lub wiercone) oraz urządzenia ujmujące wodę z gruntu, gdzie pobór jest realizowany z poziomu wodonośnego, a nie z otwartego lustra wody w rzece czy jeziorze.
Odpowiedź "infiltracyjnych." dotyczy rozwiązań, w których woda z rzeki/zbiornika najpierw przesącza się przez warstwy gruntu (filtracja naturalna), a dopiero potem jest ujmowana np. drenażem lub studniami infiltracyjnymi zlokalizowanymi w pobliżu brzegu. Typową cechą jest więc strefa infiltracji i elementy w gruncie, a nie bezpośrednia czerpnia w wodzie.
Odpowiedź "źródlanych." odnosi się do przechwycenia naturalnego wypływu wody (źródła). W takich ujęciach spotyka się komorę źródlaną/obudowę źródła i rozwiązania zabezpieczające przed zanieczyszczeniem w miejscu wypływu. Jeżeli na rysunku widać pobór z otwartego akwenu/cieku, to nie jest to typowe ujęcie źródlane.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę rozpoznawania: otwarta woda = ujęcie powierzchniowe, studnia/warstwa wodonośna = ujęcie podziemne, drenaż przy rzece i filtracja przez grunt = ujęcie infiltracyjne, wypływ naturalny = ujęcie źródlane.
