W technologii FDM (Fused Deposition Modeling) materiał (najczęściej tworzywo termoplastyczne) jest uplastyczniany w głowicy i wytłaczany przez dyszę, a następnie odkładany warstwa po warstwie zgodnie ze ścieżką ruchu głowicy. To kluczowa cecha rozpoznawcza tej metody: obecność elementów typowych dla ekstruzji (głowica z dyszą, podawanie materiału) oraz warstwowe "rysowanie" przekroju modelu.
Odpowiedź "wytłaczania roztopionego materiału – FDM" jest poprawna, ponieważ opisuje właśnie ten mechanizm wytwarzania. W praktyce odlewniczej metoda ta bywa używana do szybkiego wykonania modeli/prototypów z tworzyw, w tym modeli jednorazowych, gdy liczy się czas i dostępność technologii.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych rodzin procesów przyrostowych:
- "fotopolimeryzacji – DLP" dotyczy technik żywicznych, gdzie ciekła żywica jest utwardzana światłem (zwykle projekcją obrazu całej warstwy). To inny materiał (żywica), inne źródło energii i inna kinematyka procesu niż wytłaczanie.
- "stereolitografii – SLA" także jest metodą fotopolimeryzacji, zwykle z wykorzystaniem lasera UV skanującego przekrój w kadzi z żywicą. Wspólną cechą SLA/DLP jest żywica i utwardzanie światłem, a nie dysza i ekstruzja.
- "selektywnego przetapiania wiązką lasera" opisuje procesy z obszaru wytwarzania przyrostowego metali, gdzie przetapiany jest proszek (np. w złożu proszkowym). To technologicznie i materiałowo odmienna grupa procesów, typowo niekojarzona z prostym urządzeniem do wytwarzania modeli z tworzywa.
Wskazówka egzaminacyjna: aby nie pomylić metod, zapamiętaj skojarzenie FDM = dysza i filament/ekstruzja, a SLA/DLP = żywica i światło. Gdy w grę wchodzi proszek i laser, zwykle mówimy o procesach dla metali, a nie o typowym urządzeniu do modeli z tworzyw.
