W belce najczęściej analizuje się dwie podstawowe wielkości sił wewnętrznych: siłę tnącą oraz moment gnący. Pytanie wymaga rozpoznania, który z pokazanych przebiegów jest wykresem momentów gnących.
Najpewniejszą metodą jakościowego rozróżnienia jest wykorzystanie zależności między tymi wielkościami: nachylenie wykresu momentu gnącego zależy od wartości siły tnącej (w ujęciu ciągłym: dM/dx = V). Z tego wynikają charakterystyczne cechy:
- Jeśli na pewnym odcinku siła tnąca jest stała, to moment gnący zmienia się liniowo (odcinek prostej na wykresie M).
- Jeśli występuje obciążenie równomiernie rozłożone, to siła tnąca zmienia się liniowo, a moment gnący ma przebieg paraboliczny.
- Skok na wykresie siły tnącej pojawia się typowo w miejscu działania siły skupionej. W takich miejscach wykres momentu zwykle pozostaje ciągły (może zmieniać nachylenie, ale nie "przeskakuje").
W praktyce egzaminacyjnej rozpoznanie polega na sprawdzeniu, który wykres jest bardziej "wygładzony" i spełnia relację z wykresem sił tnących: tam, gdzie siła tnąca jest dodatnia, moment powinien rosnąć; gdzie siła tnąca ujemna – moment powinien maleć; a w miejscach, gdzie siła tnąca przechodzi przez zero, często występują ekstrema momentu.
Odpowiedź "A" jest poprawna, ponieważ przedstawia przebieg zgodny z typowymi własnościami wykresu momentów gnących w porównaniu do wykresu sił tnących (ciągłość oraz zależność kształtu od rodzaju obciążenia).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ prezentują cechy bardziej charakterystyczne dla wykresu sił tnących (np. skoki lub odcinki stałe) albo nie są spójne z relacją między V i M, przez co nie mogą przedstawiać momentów gnących dla tej samej belki i obciążeń.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj regułę "V steruje nachyleniem M". Najpierw rozpoznaj wykres z wyraźnymi skokami (często V), a następnie dobierz do niego wykres, którego nachylenie odpowiada znakom i zmianom tego pierwszego (to będzie M).
