Metoda radiograficzna (radiografia przemysłowa) jest klasycznym badaniem nieniszczącym złączy spawanych, w którym wykorzystuje się promieniowanie przenikające przez materiał. Wynik badania ma postać obrazu rejestrującego osłabienie promieniowania (np. na detektorze/filmie), dzięki czemu można wykrywać nieciągłości wewnętrzne spoin, takie jak pęcherze gazowe, żużel, braki przetopu czy niejednorodności objętościowe. To właśnie "fotograficzny" charakter wyniku (radiogram) jest typową przesłanką do rozpoznania tej metody.
Odpowiedź "termowizyjną" należy odrzucić, ponieważ termowizja daje termogram, czyli mapę temperatur (zwykle w barwach/odcieniach odpowiadających zakresom temperatur). Taki wynik dotyczy zjawisk cieplnych na powierzchni lub w jej pobliżu, a nie obrazu pochłaniania promieniowania w przekroju złącza.
Odpowiedź "elektromagnetyczną" jest zbyt ogólna i w kontekście badań spoin najczęściej kojarzy się z technikami typu prądy wirowe lub metody magnetyczne. Ich wyniki mają postać wskazań przyrządów, sygnałów lub obrazów związanych z polem/strumieniem magnetycznym, a nie radiogramu analogicznego do zdjęcia rentgenowskiego.
Odpowiedź "holograficzną" dotyczy technik optycznych wykorzystujących interferencję światła. Holografia w diagnostyce służy raczej do analizy mikroodkształceń i zmian kształtu obiektu, a jej rezultat nie jest typowym obrazem "prześwietlenia" spoiny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu o spoinach widzisz wynik przypominający "prześwietlenie" z widocznymi zaciemnieniami/rozjaśnieniami wewnątrz złącza, najczęściej chodzi o badanie radiograficzne.
