W metodzie magnetycznej (często określanej jako magnetyczno-proszkowa) kluczowe jest namagnesowanie elementu ferromagnetycznego oraz obserwacja, czy w rejonie nieciągłości pola magnetycznego tworzą się miejsca "ucieczki" strumienia. Do ujawnienia wskazań stosuje się cząstki ferromagnetyczne (proszek lub zawiesinę), które gromadzą się w obszarze nieciągłości i tworzą widoczne wskazania.
Dlatego odpowiedź "Magnetycznej." jest właściwa, jeżeli na rysunku pokazano typowe wyposażenie do magnesowania (np. jarzmo magnetyczne, cewkę/uzwojenie magnesujące, zasilacz do magnesowania) lub akcesoria charakterystyczne dla magnetoskopii.
- "Penetracyjnej." jest błędne, gdyż badania penetracyjne rozpoznaje się po użyciu penetranta, zmywacza i wywoływacza (często w aerozolach) oraz po wymaganiach dotyczących czystości powierzchni i czasu wnikania. Sprzęt do magnesowania nie jest elementem tej metody.
- "Wiroprądowej." nie pasuje, ponieważ metoda wiroprądowa opiera się na sondzie wytwarzającej pole elektromagnetyczne i analizie zmian impedancji/odpowiedzi sygnału w przewodzącym materiale. Typowy jest przyrząd (defektoskop) z sondą wiroprądową i wzorcami odniesienia, a nie zestaw do magnesowania proszkiem.
- "Ultradźwiękowej." jest nieprawidłowe, bo ultradźwięki wymagają defektoskopu ultradźwiękowego, głowic (prostych/kątowych), często żelu sprzęgającego oraz interpretacji ech na ekranie. To inny zestaw narzędzi niż w magnetoskopii.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się rozpoznawania metod NDT "po zestawie": magnetyczna = magnesowanie + cząstki ferromagnetyczne; penetracyjna = zestaw chemii (penetrant/wywoływacz); wiroprądowa = sonda + miernik; ultradźwiękowa = głowica + sprzęgacz + ekran z echami.
