KWALIFIKACJA BUD18 - CZERWIEC 2015

PYTANIE NR 8.
Na rysunku przedstawiono
Ilustracja przedstawia schematyczny rysunek techniczny, który jest związany z tematyką geodezyjną.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wcięcie kątowe wstecz polega na wyznaczeniu położenia punktu (np. stanowiska instrumentu) przez pomiar kątów do co najmniej dwóch–trzech punktów o znanych współrzędnych. Na schemacie rozpoznaje się je po tym, że obserwacje kątowe wykonywane są z punktu wyznaczanego do punktów nawiązania.

Pełne wyjaśnienie:

Rozpoznanie rodzaju wcięcia polega na ustaleniu, który punkt jest niewiadomy oraz jakie obserwacje są wykonywane (kątowe czy liniowe) i skąd są one mierzone.

"Kątowe wcięcie wstecz" to sytuacja, w której nie znamy położenia punktu, na którym stoi instrument (lub który chcemy wyznaczyć), a znamy położenie kilku punktów nawiązania w terenie. Z tego niewiadomego punktu wykonuje się obserwacje kątów/kierunków do punktów o znanych współrzędnych, a następnie z tych zależności oblicza się współrzędne punktu niewiadomego. Na rysunku typowo widać więc jeden punkt "centralny" (wyznaczany/stanowisko) oraz kilka punktów odniesienia, do których prowadzone są kierunki, a przy stanowisku zaznaczone są kąty.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?

  • "Kątowe wcięcie w przód" zwykle oznacza wyznaczanie punktu niewiadomego z co najmniej dwóch stanowisk o znanych położeniach, poprzez pomiar kierunków/kątów na wyznaczany punkt. Charakterystyczne jest więc, że kąty/kierunki "zbiegają się" na punkcie wyznaczanym, a pomiary wykonywane są z punktów znanych.
  • "Wcięcie kombinowane" łączy obserwacje kątowe i liniowe (np. kąty plus odległości), więc na schemacie powinny pojawiać się jednocześnie elementy typowe dla kątów oraz odległości (oznaczenia długości/odcinków pomiarowych jako danych pomiarowych).
  • "Wcięcie liniowe" opiera się na pomiarze odległości (co najmniej dwóch) do punktów o znanym położeniu; rozpoznaje się je po tym, że kluczowymi danymi są długości, a nie kąty.

Wskazówka egzaminacyjna: najpierw nazwij w myślach punkt niewiadomy (co jest "szukane"), a dopiero potem sprawdź, czy na rysunku dominują kąty czy odległości oraz z jakiego punktu wykonywana jest obserwacja. To zwykle wystarcza do odróżnienia "wstecz" od "w przód".

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To metoda wyznaczenia położenia punktu (często stanowiska instrumentu) przez pomiar kątów/kierunków do punktów o znanych współrzędnych. Punkt niewiadomy "obserwuje" punkty nawiązania, a z zależności kątowych oblicza się jego współrzędne.
Sprawdź, z którego miejsca wykonano obserwacje. We wcięciu wstecz kąty są mierzone w punkcie wyznaczanym do punktów znanych. We wcięciu w przód obserwacje wykonuje się z punktów znanych na punkt wyznaczany.
Punkty znane tworzą układ odniesienia. Bez nich zmierzone kąty nie pozwalają osadzić wyniku w układzie współrzędnych. Im lepiej rozmieszczone punkty nawiązania, tym pewniejsze i stabilniejsze jest wyznaczenie punktu niewiadomego.
Wykonuje się obserwacje kątowe (kierunki/ kąty) z punktu niewiadomego do co najmniej kilku punktów nawiązania. W zadaniach szkolnych kładzie się nacisk na to, że danymi pomiarowymi są kąty, a nie odległości.
To metoda oparta na pomiarze odległości do punktów o znanym położeniu. Stosuje się ją, gdy łatwo i dokładnie można zmierzyć długości (np. tachimetrem/EDM), a geometria pozwala na jednoznaczne przecięcie się "łuków odległości" od punktów nawiązania.
Oznacza łączenie różnych typów obserwacji, np. kątów i odległości, aby wzmocnić wyznaczenie punktu. W praktyce poprawia to niezawodność, bo część informacji pochodzi z geometrii kątowej, a część z pomiaru długości.
Najczęściej myli się "w przód" z "wstecz" przez podobne nazwy oraz ignoruje się pytanie: "który punkt jest niewiadomy?". Częsty błąd to też uznawanie każdej linii na szkicu za odległość, mimo że może oznaczać tylko kierunek obserwacji.
Gdy można stanąć w punkcie niewiadomym (np. na budowie, w wykopie, na punkcie osnowy roboczej), ale trudno zorganizować pomiar z kilku stanowisk znanych na punkt wyznaczany. Wstecz bywa też wygodne przy ograniczeniach dostępności terenu.
Pomaga dobre "rozwarcie" kierunków do punktów nawiązania, unikanie prawie współliniowego ustawienia punktów oraz wybór punktów dobrze widocznych i stabilnych. W praktyce dąży się do tego, by kierunki obejmowały możliwie szeroki zakres kątów.
Ćwicz rozpoznawanie: (1) co jest niewiadome, (2) skąd mierzysz, (3) czy danymi są kąty czy odległości. Pomagają krótkie schematy i fiszki z cechami: wstecz—pomiar z niewiadomego do znanych; w przód—pomiar z znanych na niewiadomy.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 48% zdających egzamin. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że wcięcie kątowe wstecz polega na wyznaczeniu położenia punktu (np. stanowiska instrumentu) przez pomiar kątów do co najmniej dwóch–trzech punktów o znanych współrzędnych.

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z geodezji szczegółowej dotyczące metod wcięć
  • Instrukcje/opracowania szkolne z działu "osnowy pomiarowe i realizacyjne"
  • Zestawy zadań egzaminacyjnych dla kwalifikacji związanych z pomiarami sytuacyjnymi i realizacyjnymi

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego