Rysunek przedstawiający zakres poruszania stopą (wartości kątowe ruchu w stawie skokowym) jest typowym przykładem danych z antropometrii. Antropometria zajmuje się pomiarami cech ciała człowieka i obejmuje:
- antropometrię statyczną (wymiary ciała w spoczynku, np. długości i szerokości),
- antropometrię dynamiczną (możliwości ruchowe, czyli m.in. zakresy ruchu w stawach).
Zakresy ruchów stawów są uzyskiwane w drodze systematycznych pomiarów na reprezentatywnych grupach osób, często z użyciem narzędzi takich jak goniometr. To właśnie te pomiary stanowią "materiał wejściowy", z którego powstają schematy i rysunki z podanymi kątami.
Odpowiedź "pomiary antropometryczne" jest więc poprawna, bo pytanie dotyczy podstawy wykonania rysunku, czyli skąd pochodzą wartości liczbowe opisujące ruch.
Pozostałe propozycje są niepoprawne z następujących powodów:
- "badania selekcyjne" dotyczą doboru osób do stanowisk lub zadań (np. oceny predyspozycji), a nie tworzenia baz danych o ruchomości stawów.
- "zasady ergonomii" mówią, jak projektować środowisko pracy, aby było dopasowane do człowieka. Ergonomia wykorzystuje dane antropometryczne, ale sama nie jest źródłem kątowych zakresów ruchu.
- "analizatory" to określenie narzędzi/urządzeń. Nawet jeśli sprzęt służy do pomiaru, to nie stanowi "podstawy" w sensie merytorycznego źródła danych; podstawą są wyniki pomiarów antropometrycznych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: antropometria dostarcza liczb (CO mierzymy), a ergonomia dostarcza reguł zastosowania (JAK projektujemy). Dzięki temu łatwiej uniknąć typowego pomylenia źródła danych z ich praktycznym użyciem.
