Stopniowanie szablonów to proces przygotowania zestawu wykrojów dla różnych rozmiarów na podstawie szablonu bazowego. Kluczowe jest, aby zmiany wymiarów (tzw. przyrosty) były wprowadzone w sposób kontrolowany i powtarzalny, tak aby zachować poprawną konstrukcję i proporcje wyrobu, np. tyłu marynarki męskiej.
Odpowiedź "proporcjonalno-obliczeniową" jest właściwa, ponieważ ta metoda opiera się na wyliczonych przyrostach i proporcjach pomiędzy rozmiarami. W praktyce oznacza to przenoszenie punktów konstrukcyjnych i linii (np. w okolicy linii talii, boku, pachy) o ustalone wartości wynikające z tabeli rozmiarów lub założeń konstrukcyjnych. Na schemacie stopniowania zwykle widoczne są równomierne, logiczne przesunięcia odpowiadające zmianom w obwodach i długościach.
Odpowiedź "promieniową" jest nieprawidłowa w kontekście rozpoznania metody, ponieważ stopniowanie promieniowe bazuje na zmianach wyprowadzanych od punktu/punktów (pivota), z charakterystycznym "wachlarzowym" układem kierunków zmian. Jeśli rysunek przedstawia przede wszystkim konsekwentne przesunięcia wynikające z przyrostów, nie jest to typowy obraz metody promieniowej.
Odpowiedź "konstrukcyjno-komputerową" jest myląca: odnosi się raczej do sposobu realizacji (narzędzie CAD) niż do samej klasycznej metody opisującej logikę stopniowania. Sam fakt, że rysunek wygląda technicznie, nie przesądza, że pokazuje stopniowanie komputerowe jako odrębną metodę.
Odpowiedź "grupową" także nie pasuje, ponieważ metoda grupowa wiąże się z opracowaniem i wykorzystywaniem grup rozmiarowych oraz specyficznym podejściem do zakresów rozmiarów. Nie jest to zwykle identyfikowane po samych typowych przesunięciach punktów jak w metodzie proporcjonalno-obliczeniowej.
Wskazówka egzaminacyjna: ucząc się metod stopniowania, porównuj cechy graficzne (układ przesunięć, punkty odniesienia, "wachlarz" promieni) z definicją metody. To ogranicza ryzyko wyboru odpowiedzi na podstawie skojarzeń z nazwą.
