Nefelometr służy do pomiaru światła rozproszonego na cząstkach znajdujących się w badanej próbce (np. zawiesinach). Kluczową cechą metody jest to, że detektor nie "patrzy" wprost w osi wiązki przechodzącej przez próbkę, lecz rejestruje sygnał pochodzący z rozpraszania (w praktyce często realizuje się to ustawieniem detektora pod kątem względem wiązki padającej). Taki schemat biegu promieni jest typowy dla nefelometrii.
Odpowiedź "w nefelometrze." jest poprawna, ponieważ odnosi się do przyrządu, którego zasada działania opiera się na rejestracji rozproszenia, a nie tylko na pomiarze osłabienia wiązki w kierunku jej propagacji.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do idei schematu rozpraszania:
- "w turbidymetrze." – turbidymetria zwykle wykorzystuje pomiar transmisji, czyli spadku natężenia światła w osi wiązki po przejściu przez próbkę. W takim układzie detektor znajduje się na wprost źródła światła.
- "w spektrofotometrze." – spektrofotometr również standardowo mierzy światło przechodzące (transmisję) lub absorbancję, zwykle w określonych długościach fali, a nie sam sygnał rozproszenia poza osią.
- "w polarymetrze." – polarymetr służy do pomiaru skręcalności optycznej (zmian płaszczyzny polaryzacji) i zawiera elementy polaryzujące/analityczne; jego schemat optyczny dotyczy polaryzacji, a nie geometrii detekcji światła rozproszonego.
W praktyce przemysłu chemicznego rozróżnienie tych metod pomaga dobrać właściwy przyrząd do kontroli jakości: dla próbek mętnych i zawiesin istotny bywa sygnał rozproszenia (nefelometria), a dla roztworów klarownych – absorbancja/transmisja (spektrofotometria).
