Na stanowisku z wiertarką stołową podstawowym ryzykiem dla operatora są wióry, odpryski i drobiny materiału powstające podczas wiercenia. Mogą one zostać wyrzucone z dużą prędkością (np. przy nieprawidłowym skrawaniu, złym mocowaniu elementu lub złamaniu wiertła) i spowodować uszkodzenie gałki ocznej lub rogówki. Z tego powodu stosuje się oznakowanie nakazowe informujące o konieczności używania ochrony wzroku (okulary ochronne/przyłbica) oraz wymaga się jej realnego stosowania w trakcie pracy.
Odpowiedź "wzroku" jest właściwa, bo bezpośrednio odnosi się do najczęstszego i najbardziej krytycznego urazu przy wierceniu: urazu oczu od odprysków.
Pozostałe odpowiedzi mogą wydawać się logiczne, ale nie są typowym "pierwszym wyborem" tabliczki nakazowej dla samej wiertarki stołowej:
- "słuchu" – hałas może występować, jednak jego poziom zależy od warunków pracy i nie zawsze jest dominującym zagrożeniem. W praktyce ochronniki słuchu stosuje się wtedy, gdy pomiary/ocena ryzyka to uzasadniają, a nie jako podstawowy nakaz wynikający z samego faktu posiadania wiertarki.
- "przeciwpyłowej" – wiertarka generuje przede wszystkim wióry, a nie pył respirabilny jak przy wielu pracach szlifierskich. Ochrona dróg oddechowych bywa potrzebna przy określonych materiałach lub procesach, ale nie jest najbardziej charakterystycznym nakazem dla typowego stanowiska wiercenia.
- "przeciwporażeniowej" – ochrona przed porażeniem realizowana jest głównie przez środki techniczne (sprawna instalacja, uziemienie, wyłączniki, przeglądy) i właściwą organizację pracy. Nie jest to standardowy komunikat tabliczki "stosuj ochronę" w sensie doboru ŚOI dla operatora.
W przygotowaniu do egzaminu warto kojarzyć konkretne zagrożenie z konkretną ochroną: wiercenie i obróbka skrawaniem → ryzyko odprysków → ochrona oczu. To pozwala szybko i poprawnie rozwiązywać pytania o oznakowanie i środki ochrony indywidualnej na stanowisku pracy.
