Szkic pomiarowej osnowy sytuacyjnej jest dokumentem roboczym, którego głównym celem jest pokazanie i opisanie układu odniesienia dla dalszych pomiarów terenowych. Osnowa to sieć punktów kontrolnych, do których później dowiązuje się szczegóły sytuacyjne (np. krawędzie nawierzchni, naroża budynków, ogrodzenia).
Dlatego na szkicu osnowy umieszcza się informacje związane z samą siecią osnowy: położenie i numery punktów osnowy, a także wyniki pomiarów między punktami osnowy, takie jak wyrównane wartości kątów poziomych oraz uśrednione wartości długości linii pomiarowych. Są to dane potrzebne do kontroli i opracowania osnowy oraz do oceny spójności pomiarów w tej sieci.
Natomiast rzędne i odcięte do szczegółów sytuacyjnych (czyli współrzędne elementów terenowych) nie są elementem opisu osnowy, tylko wynikiem pomiaru szczegółów wykonanego względem tej osnowy. Takie dane zapisuje się na odrębnym szkicu: szkicu sytuacyjnym (szczegółów), gdzie dokumentuje się już obiekty terenowe i sposób ich dowiązania do punktów osnowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują? "Wyrównane wartości kątów poziomych", "numery punktów osnowy" oraz "uśrednione wartości długości linii pomiarowych" są typowymi danymi charakteryzującymi osnowę i jej obserwacje, więc ich umieszczanie na szkicu osnowy jest uzasadnione i praktycznie potrzebne. Najczęstsza pomyłka polega na traktowaniu szkicu osnowy jak szkicu sytuacyjnego i dopisywaniu na nim współrzędnych szczegółów, co obniża czytelność dokumentacji i utrudnia kontrolę wyników.
