W pomiarach sytuacyjnych szczegóły terenowe można wyznaczać kilkoma klasycznymi metodami, a ich rozpoznanie na szkicu opiera się na geometrii konstrukcji.
Odpowiedź "przedłużeń" jest właściwa, gdy szkic pokazuje, że położenie punktu szczegółu wyznacza się przez przedłużenie wcześniej wyznaczonego kierunku lub odcinka (np. linii bazowej albo kierunku z punktu osnowy). Charakterystyczne jest, że punkt leży na kontynuacji linii, a pomiar sprowadza się do odłożenia odległości wzdłuż tego przedłużenia (lub wyznaczenia punktu na tej samej prostej).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego szkicu?
- "biegunową" wybiera się, gdy ze stanowiska (np. tachimetru) do punktu mierzy się zwykle kierunek (kąt) i odległość, a szkic akcentuje jedno stanowisko i promieniste "wiązki" do szczegółów. Jeśli dominują przedłużenia linii, a nie promienie ze stanowiska, to nie jest to typowy obraz metody biegunowej.
- "ortogonalną" rozpoznaje się po domiarach prostopadłych do linii bazowej (rzuty prostokątne), gdzie występują wyraźne oznaczenia prostopadłości oraz dwie miary: wzdłuż linii i prostopadle do niej. Gdy szkic pokazuje raczej współliniowość i kontynuację odcinków, to nie jest metoda ortogonalna.
- "wcięć" wymaga wyznaczenia punktu jako przecięcia dwóch (lub więcej) niezależnych elementów geometrycznych, np. dwóch kierunków z różnych stanowisk albo łuków odległości. Na szkicu wcięć zwykle widać co najmniej dwa stanowiska/odniesienia i punkt uzyskany z przecięcia. Sama idea "przedłużenia" jednej linii nie spełnia tej konstrukcji.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy punkt powstaje z przecięcia (wcięcia), z prostopadłości (ortogonalna), z promienia od stanowiska (biegunowa), czy z kontynuacji linii (przedłużeń). Dopiero potem wybieraj nazwę metody.
