Tarcza sprzęgłowa w typowym sprzęgle ciernym ma kilka charakterystycznych elementów: część centralną (piastę) współpracującą z wałkiem, część nośną oraz okładziny cierne (często mocowane nitami lub klejone), które stykają się z kołem zamachowym i dociskiem. W eksploatacji to właśnie okładziny pełnią rolę "materiału zużywalnego" – przenoszą moment obrotowy dzięki tarciu i dlatego z czasem ulegają starciu.
Odpowiedź "okładzin" jest poprawna, ponieważ typowe zużycie widoczne na tarczy sprzęgłowej dotyczy:
- zmniejszenia grubości okładzin (starcia warstwy ciernej),
- wykruszeń i pęknięć materiału ciernego,
- przebarwień po przegrzaniu (np. przy długotrwałym ślizganiu sprzęgła),
- zanieczyszczenia okładzin olejem lub smarem (pogorszenie tarcia i przyspieszone zużycie).
Odpowiedź "piasty" jest nieprawidłowa, bo piasta jest elementem metalowym przenoszącym moment na wielowypuście; jej uszkodzenia mają zwykle postać wyrobienia wielowypustu, pęknięć lub luzów, a nie typowego "starcia" jak w materiale ciernym.
Odpowiedź "nitów" jest nieprawidłowa: nity są elementami łączącymi, a ich "zużycie" nie jest typowym pierwszoplanowym objawem eksploatacyjnym. Mogą stać się widoczne dopiero wtedy, gdy okładzina jest już skrajnie zużyta (do nitów), co w praktyce oznacza konieczność wymiany tarczy.
Odpowiedź "tarczy nośnej" także jest nieprawidłowa, bo tarcza nośna jest częścią konstrukcyjną. Jej problemy to raczej odkształcenia, pęknięcia lub uszkodzenia sprężyn tłumiących drgania, a nie naturalne zużycie cierne obserwowane na powierzchniach roboczych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy "zużycia" na tarczy sprzęgłowej i widać je na obszarze roboczym, w pierwszej kolejności analizuj okładziny cierne, bo to one są projektowane do ścierania.
