W zadaniach o minimalnej powierzchni składowania zwykle chodzi o powierzchnię zajętą na placu, czyli rzut składowanego ładunku na podłoże. Kluczowe jest uwzględnienie warunku piętrzenia.
1) Skrzynie piętrowane
Masz 100 skrzyń, każda o powierzchni 20 m2. Gdyby były składowane w jednej warstwie, zajęłyby: 100 × 20 m2 = 2000 m2. Jednak skrzynie są spiętrzone w czterech warstwach, czyli ta sama "łączna powierzchnia skrzyń" rozkłada się na 4 poziomy. W praktyce oznacza to, że powierzchnia placu potrzebna na skrzynie wynosi: 2000 m2 / 4 = 500 m2.
2) Palety niepiętrowane
Masz 20 palet o powierzchni 1 m2 każda i warunek "bez możliwości piętrzenia". Skoro nie można układać ich w warstwach, całość musi stać w jednej warstwie, więc potrzebna powierzchnia to: 20 × 1 m2 = 20 m2.
3) Suma minimalnej powierzchni
Łącznie terminal potrzebuje: 500 m2 + 20 m2 = 520 m2.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne?
- 500 m2 pomija palety niepiętrowane (dodatek 20 m2), czyli uwzględnia tylko skrzynie.
- 2 000 m2 odpowiada sytuacji, jakby skrzynie w ogóle nie były piętrowane (1 warstwa), co przeczy warunkowi 4 warstw.
- 2 020 m2 to suma "bez piętrzenia" dla skrzyń (2000 m2) i palet (20 m2), czyli podwójny błąd: zignorowanie piętrzenia i przyjęcie składowania wyłącznie w jednej warstwie.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozdziel ładunki na piętrowane i niepiętrowane, policz powierzchnię dla każdej grupy osobno, a dopiero potem zsumuj. W piętrowaniu najczęściej dzielisz przez liczbę warstw.
