Aby wyznaczyć minimalną powierzchnię potrzebną do składowania, liczymy powierzchnię zajętą na podłożu (rzut z góry). W takich zadaniach kluczowe jest rozróżnienie ładunków, które można piętrzyć, od tych, których piętrzyć nie wolno.
1) Skrzynie piętrowane w 4 warstwach
Jedna skrzynia ma powierzchnię 20 m². Gdyby nie było piętrzenia, 100 skrzyń zajęłoby 100 × 20 = 2000 m². Ponieważ jednak są one spiętrzone w czterech warstwach, to na podłożu stoi tylko 1/4 tej liczby "w planie" (pozostałe są nad nimi). Zatem:
powierzchnia dla skrzyń = 100 × 20 / 4 = 500 m².
2) Palety bez możliwości piętrzenia
Palety mają po 1 m² każda i nie można ich ustawiać w warstwach, więc każda paleta zajmuje pełną powierzchnię na posadzce/placu:
powierzchnia dla palet = 20 × 1 = 20 m².
3) Suma powierzchni
Łączna minimalna powierzchnia składowania to suma obu części:
500 m² + 20 m² = 520 m².
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne?
- 500 m² pomija palety niepiętrowane (doliczenie 20 m² jest konieczne).
- 2000 m² odpowiada sytuacji, w której skrzynie w ogóle nie byłyby piętrowane (brak podziału przez 4 warstwy).
- 2020 m² to suma bez uwzględnienia piętrzenia skrzyń: 2000 m² (skrzynie niepiętrowane) + 20 m² (palety). To typowy błąd nieuwzględnienia liczby warstw.
W praktyce terminalowej takie obliczenia są używane do szybkiego planowania zajętości placu i weryfikacji, czy strefa składowa ma wystarczającą rezerwę powierzchni.
