Aby wyznaczyć minimalną powierzchnię potrzebną do składowania, liczymy powierzchnię zajmowaną na podłożu (rzut z góry). Dla ładunku o wymiarach 1,2 × 1,2 × 1,2 m podstawa ma wymiary 1,2 m na 1,2 m, więc pole podstawy wynosi:
1,2 × 1,2 = 1,44 m².
Sformułowanie "w dwóch warstwach" oznacza układanie w pionie: druga warstwa stoi na pierwszej. To nie zwiększa powierzchni placu, tylko zmniejsza liczbę sztuk stojących bezpośrednio na podłożu. Skoro mamy łącznie 4 identyczne ładunki i 2 warstwy, to na jednej warstwie przypada:
4 ÷ 2 = 2 ładunki.
Zatem minimalna powierzchnia zajęta na podłodze to pole dwóch podstaw:
2 × 1,44 m² = 2,88 m².
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 1,44 m² – to tylko pole podstawy jednego ładunku. Błąd wynika z pominięcia, że na podłożu muszą stać 2 sztuki (bo są 4 ładunki w 2 warstwach).
- 4,32 m² – odpowiada polu trzech podstaw (3 × 1,44). Taki wynik nie wynika ani z 4 sztuk, ani z 2 warstw; zwykle to efekt omyłkowego "dodania jednej sztuki" podczas rachunku.
- 5,76 m² – to pole czterech podstaw (4 × 1,44), czyli sytuacja jak przy składowaniu w jednej warstwie. To typowa pomyłka: ignorowanie informacji o dwóch warstwach.
W praktyce portowej do planowania placu dolicza się jeszcze odstępy technologiczne, drogi przejazdu i strefy bezpieczeństwa, ale w tym zadaniu przyjmujemy układ optymalny "bez luzów".
