Impedancja pętli zwarcia (Zs) to "opór" całego toru, którym popłynie prąd zwarciowy w razie uszkodzenia (np. zwarcia do części przewodzącej dostępnej). W układzie TN-C w pętli uczestniczą przewody fazowe oraz przewód PEN, a wynik Zs zależy od sumy impedancji wszystkich odcinków tego toru (w tym połączeń i zacisków).
Dlaczego poprawny jest przekrój żył przewodów?
Rezystancja przewodu zależy od jego materiału, długości i przekroju. Przy większym przekroju rezystancja jest mniejsza, a więc i impedancja pętli zwarcia jest mniejsza. To bezpośrednio wpływa na wartość prądu zwarciowego i na to, czy zabezpieczenie zadziała szybko i skutecznie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Materiał izolacji przewodów – izolacja nie przewodzi prądu roboczego ani zwarciowego (w prawidłowym stanie). Jej rodzaj wpływa na dopuszczalną temperaturę pracy, odporność środowiskową i pośrednio na obciążalność prądową, ale nie jest podstawowym czynnikiem wyznaczającym impedancję pętli.
- Sposób ułożenia przewodów w instalacji – sposób ułożenia (np. w ścianie, w rurze, na drabince) istotnie wpływa na warunki odprowadzania ciepła i na obciążalność długotrwałą, lecz sam tor przewodzący ma tę samą geometrię elektryczną w sensie przekroju żył. W praktyce na Zs znacznie silniej działa przekrój i długość niż metoda prowadzenia trasy.
- Liczba przewodów ułożonych w korytkach – większa liczba przewodów w jednym korytku powoduje wzrost temperatury i konieczność stosowania współczynników korekcyjnych obciążalności. Nie jest to jednak bezpośredni czynnik zmieniający impedancję pętli zwarcia w rozumieniu egzaminacyjnym (Zs wynika z parametrów przewodników i połączeń).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "przekrój", "długość" lub "materiał żyły", są to typowe czynniki wpływające na opór/impedancję. Hasła typu "izolacja", "ułożenie", "liczba przewodów w korytku" zwykle odnoszą się do obciążalności prądowej i nagrzewania.
