Rezystywność (rezystywność właściwa) opisuje własność materiału, która mówi, jak duży opór elektryczny ma odcinek przewodnika o danej długości i przekroju. Im mniejsza rezystywność, tym materiał jest lepszym przewodnikiem prądu (łatwiej "przepuszcza" prąd) i tym mniejsze są straty oraz spadki napięcia dla tych samych wymiarów przewodu.
Wśród podanych odpowiedzi miedź jest klasycznym materiałem o bardzo niskiej rezystywności, dlatego powszechnie wykorzystuje się ją na przewody i szyny prądowe. To właśnie niska rezystywność jest jedną z głównych przyczyn jej zastosowania w elektrotechnice.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Nichrom to stop oporowy (stosowany m.in. w grzałkach). Jest projektowany tak, aby mieć wysoką rezystywność i stabilność w podwyższonej temperaturze, więc z definicji nie będzie miał najmniejszej rezystywności w takim zestawieniu.
- Aluminium jest dobrym przewodnikiem, ale ma rezystywność wyższą niż miedź. W praktyce, aby uzyskać podobny opór, przewód aluminiowy musi mieć większy przekrój niż miedziany.
- Stal (jako stop żelaza) ma rezystywność znacznie wyższą od typowych metali przewodzących, dlatego nie jest standardowym materiałem na przewody prądowe. W instalacjach technicznych stal wybiera się zwykle ze względów mechanicznych, konstrukcyjnych lub korozyjnych, a nie dla przewodności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się miedź, aluminium, stal i stop oporowy (np. nichrom), to pytanie najczęściej sprawdza umiejętność rozróżnienia metalu przewodzącego od materiału przeznaczonego do wytwarzania oporu (grzania). Pamiętaj też, że rezystywność zależy od temperatury, ale typowy ranking tych materiałów w warunkach odniesienia pozostaje taki sam.
