Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) to grupa chorób o różnych drogach szerzenia. W praktyce BHP kluczowe jest rozróżnienie, czy mówimy o typie A czy o typie B, ponieważ od tego zależy, kto jest najbardziej narażony i jakie środki profilaktyczne są priorytetowe.
Dlaczego "personel medyczny" bywa wskazywany jako najbardziej narażony?
WZW typu B jest zakażeniem, które może szerzyć się przez kontakt z krwią oraz innymi materiałami biologicznymi. W środowisku pracy szczególnie istotne są ekspozycje związane z przerwaniem ciągłości tkanek (np. zakłucie igłą, skaleczenie narzędziem, kontakt błon śluzowych z materiałem zakaźnym). Z tego powodu osoby wykonujące świadczenia zdrowotne, zabiegi, iniekcje, pobrania krwi lub pracujące przy materiałach skażonych mają podwyższone ryzyko zawodowe.
Dlaczego pozostałe zawody z listy zwykle nie są uznawane za "głównie" narażone?
"Pracownik biurowy" typowo nie ma w pracy ekspozycji na krew ani na materiały biologiczne. "Kuśnierz" i "młynarz" również nie należą do grup, w których standardowo występują procedury medyczne lub częsty kontakt z krwią innych osób. Mogą istnieć specyficzne sytuacje higieniczne lub sanitarne w różnych branżach, ale w klasycznym ujęciu narażenia zawodowego na WZW typu B to nie są grupy pierwszoplanowe.
Ważne doprecyzowanie dla ucznia:
WZW typu A szerzy się przede wszystkim drogą fekalno-oralną, więc profil ryzyka może dotyczyć innych ekspozycji niż kontakt z krwią. Dlatego w zadaniach egzaminacyjnych najlepiej, gdy pytanie dotyczy jednego typu WZW albo jednoznacznie wskazuje drogę narażenia (np. "kontakt z krwią").
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się narażenie przez krew/zakłucia, najczęściej chodzi o typ B (lub C), a pierwszą grupą ryzyka zawodowego jest personel medyczny i osoby pracujące z materiałem biologicznym.
