W masażu tensegracyjnym (podejście oparte na zasadzie tensegracji, czyli integralności strukturalnej) nie ocenia się wyłącznie pojedynczego miejsca bólu. Zamiast tego wykorzystuje się podział na układy mięśniowo-powięziowo-więzadłowe, czyli grupy tkanek pozostających w kontakcie strukturalnym. W praktyce klinicznej terapeuta wykonuje palpację uciskową w charakterystycznych punktach dla danego układu; podwyższona wrażliwość uciskowa sugeruje zaburzony rozkład napięcia w całym układzie i stanowi wskazanie do jego opracowania.
Opisany objaw dotyczy bocznej powierzchni kości piętowej w miejscu przyczepu troczka górnego mięśni strzałkowych. W metodyce tensegracyjnej ten konkretny punkt oceny jest zaliczany do układu mięśnia najszerszego grzbietu, dlatego odpowiedź "mięśnia najszerszego grzbietu" jest właściwa.
- "mięśnia zębatego przedniego" jest odpowiedzią błędną, ponieważ odnosi się do innego układu w tej metodyce; nie obejmuje on troczka górnego mięśni strzałkowych jako punktu oceny na kości piętowej.
- "więzadła krzyżowo-guzowego" również jest błędne: mimo że więzadła mogą należeć do jednego z wyodrębnionych układów, wskazana w pytaniu lokalizacja (troczek na pięcie) nie jest punktem przypisanym do tego układu.
- "mięśnia piersiowego większego" jest błędne, bo to kolejny odrębny układ; sama obecność struktur powięziowych w różnych układach nie oznacza, że każdy ból kończyny dolnej można do niego przypisać.
Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu zadaniach kluczowe jest rozpoznanie "punktu charakterystycznego" (tu: troczek górny mięśni strzałkowych na kości piętowej) i skojarzenie go z właściwym układem, a nie intuicyjne łączenie miejsca bólu z najbliższą anatomicznie strukturą.
