Liczbę par biegunów silnika indukcyjnego ustala się na podstawie tego, jak szybko wiruje pole magnetyczne stojana. Dla maszyny prądu przemiennego prędkość synchroniczna wynosi:
ns = 60 · f / p, gdzie:
f – częstotliwość zasilania (z tabliczki),
p – liczba par biegunów,
ns – prędkość synchroniczna w obr/min.
Na tabliczce znamionowej zwykle podana jest prędkość znamionowa n. W silniku indukcyjnym prędkość wirnika jest nieco mniejsza od prędkości synchronicznej, bo występuje poślizg. Dlatego w praktyce nie liczysz p bezpośrednio z n, tylko:
- odczytujesz częstotliwość (najczęściej 50 Hz),
- odczytujesz prędkość znamionową,
- porównujesz ją z najbliższą prędkością synchroniczną dla danej liczby par biegunów.
Dla 50 Hz typowe prędkości synchroniczne to w przybliżeniu: 3000 obr/min (p=1), 1500 obr/min (p=2), 1000 obr/min (p=3), 750 obr/min (p=4). Silnik o p=1 (2 bieguny) będzie miał prędkość znamionową trochę poniżej 3000 obr/min, a analogicznie dla pozostałych wartości.
Odpowiedzi "2", "3" i "4" odpowiadają silnikom wolnoobrotowym o coraz większej liczbie biegunów (niższa prędkość synchroniczna). Gdy prędkość z tabliczki jest wyraźnie bliżej 3000 obr/min niż 1500/1000/750, właściwa jest liczba par biegunów równa 1.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze upewnij się, że patrzysz na prędkość (obr/min), a nie na moc (kW) czy prąd (A), i że częstotliwość na tabliczce zgadza się z przyjętą w obliczeniach.