W telefonii tonowej (DTMF) każda cyfra z klawiatury nie jest przesyłana jako impuls ani jako "jeden specjalny ton", lecz jako dwa tony nadawane równocześnie. Wynika to z konstrukcji macierzy klawiszy: wybór klawisza oznacza wybór jednego tonu z grupy częstotliwości wierszy oraz jednego tonu z grupy częstotliwości kolumn. Odbiornik (np. w centrali lub w bramce) wykrywa obie składowe i na tej podstawie rozpoznaje cyfrę.
Dla klawisza 8 w standardowym układzie DTMF (klawiatura 4x3) przypisana jest para: 852 Hz (częstotliwość wiersza) oraz 1336 Hz (częstotliwość kolumny). Dlatego poprawna odpowiedź mówi o przesłaniu dwóch tonów o tych właśnie częstotliwościach.
- "dwóch tonów o częstotliwościach 852 Hz i 1336 Hz" – to zgodne z zasadą kodowania DTMF (wiersz + kolumna) oraz z mapowaniem dla cyfry 8.
- "jednego tonu o częstotliwości 2188 Hz" – typowy błąd polegający na myleniu kodowania dwutonowego z sumą częstotliwości. W DTMF nie zastępuje się dwóch tonów jednym o częstotliwości będącej sumą.
- "jednego tonu o częstotliwości 484 Hz" – błędne, bo DTMF dla cyfr nie używa pojedynczego tonu; ponadto wartość nie odpowiada typowym składowym macierzy klawiatury.
- "dwóch tonów o częstotliwościach 484 Hz i 2188 Hz" – błędne, ponieważ są to częstotliwości spoza standardowego zestawu par przypisanych do cyfr w DTMF.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj zasadę "dwie składowe zawsze jednocześnie" oraz ucz się tabeli przez strukturę (wiersze/kolumny), a nie przez przypadkowe pojedyncze liczby. W zadaniach praktycznych pomocne bywa też skojarzenie z analizą widma: poprawny sygnał DTMF pokazuje dwa wyraźne piki częstotliwości.
