Określenie "nadmierna aktywność całej psychiki lub pewnych jej funkcji przez dłuższy okres zmiany roboczej" odnosi się do sytuacji, w której wymagania pracy (np. tempo, złożoność decyzji, presja czasu, odpowiedzialność, konieczność stałej koncentracji) są zbyt wysokie i utrzymują się długo. Taki stan nazywa się przeciążeniem psychiki (przeciążeniem psychicznym). W praktyce BHP może to skutkować narastającym zmęczeniem umysłowym, spadkiem czujności, większą liczbą błędów i ryzykiem zdarzeń wypadkowych.
Odpowiedź "monotonią pracy" nie pasuje, ponieważ monotonia dotyczy przede wszystkim małej zmienności bodźców i powtarzalności czynności. Może prowadzić do znużenia i spadku uwagi, ale nie opisuje "nadmiernej aktywności" wynikającej z nadmiaru wymagań – przeciwnie, częstym tłem monotonii bywa zbyt niski poziom stymulacji.
Odpowiedź "monotypią" jest błędna, bo monotypia odnosi się do jednostajności (np. długotrwałe wykonywanie bardzo podobnych, powtarzalnych działań) i jest bliska pojęciowo monotonii. To pojęcie nie oddaje sensu nadmiernego obciążenia funkcji psychicznych wymaganiami.
Odpowiedź "niedociążeniem psychiki" jest przeciwieństwem przeciążenia: oznacza sytuację, w której wymagania pracy są zbyt małe (np. brak zadań, zbyt proste czynności, niewielka odpowiedzialność). Takie warunki mogą sprzyjać znużeniu i rozproszeniu, ale nie są "nadmierną aktywnością psychiki".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa typu "nadmierna", "zbyt duże wymagania", "długotrwale" i dotyczy to pracy umysłowej, najczęściej chodzi o przeciążenie. Gdy dominuje "powtarzalność" i "jednostajność", rozważ monotonię lub monotypię, a gdy "za mało bodźców/zadań" – niedociążenie.
