Pytanie dotyczy codziennej archiwizacji pojedynczego pliku 4,8 GB na komputerze bez dostępu do sieci. Kluczowe są dwa ograniczenia: (1) limit rozmiaru pojedynczego pliku w danym systemie plików oraz (2) realna pojemność nośnika.
Odpowiedź "użycie pamięci USB z systemem plików NTFS" jest właściwa, ponieważ NTFS obsługuje bardzo duże pliki (praktycznie bez ograniczeń spotykanych w FAT32) i nadaje się do codziennego kopiowania jednego pliku na nośnik offline. Pendrive jest też wygodny w użyciu, wielokrotnego zapisu i zwykle szybszy w codziennej pracy niż nośniki optyczne.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne:
- "użycie pamięci USB z systemem plików FAT32" odpada, bo FAT32 ma limit rozmiaru pojedynczego pliku wynoszący 4 GB minus 1 bajt. Plik 4,8 GB nie zostanie skopiowany – system zgłosi błąd lub przerwie operację.
- "nagranie na płytę DVD-5 w standardzie ISO" jest nieefektywne i w praktyce niewykonalne dla pliku 4,8 GB, ponieważ DVD-5 ma nominalnie 4,7 GB (co daje ok. 4,38 GiB). Taki plik zwykle się nie zmieści, a do tego codzienne nagrywanie płyt jest czasochłonne i kosztowne.
- "spakowanie i przechowywanie w lokalizacji sieciowej" łamie warunek "bez dostępu do sieci", więc nawet gdyby kompresja zmniejszyła rozmiar, miejsce docelowe nie jest dostępne w zadanym scenariuszu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się FAT32 i NTFS, warto od razu skojarzyć FAT32 z ograniczeniem pojedynczego pliku do ~4 GB. Jeśli plik ma więcej, rozwiązanie zwykle wymaga NTFS lub exFAT (o ile jest dostępny w odpowiedziach).
