Narzędzie dd służy w systemach Linux/UNIX do kopiowania danych na poziomie bloków (często mówi się: "kopiowanie bit‑po‑bicie"). Jego typowy schemat użycia opiera się na dwóch kluczowych parametrach:
- if= (input file) – źródło danych,
- of= (output file) – cel danych.
W pokazanym przykładzie źródłem jest /dev/sdb, czyli urządzenie blokowe reprezentujące fizyczny nośnik (np. pendrive). Celem jest plik /home/użytkownik/Linux.iso. Oznacza to, że zawartość nośnika zostanie skopiowana do jednego pliku na dysku – powstaje obraz nośnika danych (binarny zapis całej zawartości, a nie "konwersja" struktury).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "konwersję systemu plików z wersji ext3 na ext4" – zmiana systemu plików to proces wymagający narzędzi do modyfikacji metadanych i struktury systemu plików. Samo dd jedynie kopiuje bajty; nie wykonuje konwersji logicznej formatu.
- "konfigurowanie interfejsu karty sieciowej" – konfiguracja sieci w Linux realizowana jest innymi narzędziami i mechanizmami (ustawienia interfejsów, adresacji, routingu). dd nie ma związku z konfiguracją sieci; operuje na strumieniach danych/plikach/urządzeniach.
- "utworzenie dowiązania symbolicznego Linux.iso do katalogu" – dowiązania symboliczne tworzy się poleceniem typu ln z odpowiednimi parametrami. W przykładzie dd zapisuje rzeczywiste dane do pliku, a nie tworzy wskaźnik (link) do innego obiektu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze czytaj parametry if i of jako "skąd" i "dokąd". To najszybszy sposób, by rozpoznać, czy polecenie tworzy obraz nośnika, czy np. nadpisuje nośnik danymi z pliku (co bywa ryzykowne).
