Sprzężenie zwrotne (mikrofonia) powstaje, gdy dźwięk z głośnika wraca do mikrofonu, jest ponownie wzmacniany i znów odtwarzany przez głośnik, tworząc samonapędzającą się pętlę akustyczną. Im łatwiej mikrofon "usłyszy" zestawy głośnikowe lub monitory, tym szybciej system osiągnie warunki do wzbudzenia (piszczenia).
Odpowiedź "wszechkierunkowej" jest poprawna, ponieważ mikrofon wszechkierunkowy nie ma praktycznie żadnych stref odrzucenia dźwięku. Zbiera sygnał z całego otoczenia (dookólnie), więc nawet przy starannym ustawieniu trudniej "ukryć" głośniki w obszarze słabszej czułości mikrofonu. To zmniejsza możliwy zapas wzmocnienia przed sprzężeniem.
Pozostałe charakterystyki są zwykle mniej podatne na sprzężenia, bo pozwalają wykorzystać tłumienie kierunkowe:
- "kardioidalnej" — ma wyraźnie mniejszą czułość z tyłu; można ustawiać monitory/głośniki w strefie tłumienia (tzw. null), co zwiększa "gain before feedback".
- "hiperkardioidalnej" — jeszcze węższy kąt zbierania z przodu i mocniejsze tłumienie z boków; w praktyce często daje lepszą kontrolę nad mikrofonią (choć pojawia się mały tylny płatek, więc ustawienie monitorów wymaga uwagi).
- "ósemkowej" — zbiera z przodu i z tyłu, a mocno tłumi z boków; w zależności od ustawienia może być dość odporna (głośniki można umieszczać w "bokach" charakterystyki), ale nadal nie jest "najbardziej podatna", bo ma obszary silnego odrzucenia.
W praktyce realizacji dźwięku na żywo mikrofony wszechkierunkowe stosuje się ostrożnie, bo brak kierunkowości utrudnia kontrolę nad tym, co trafia do toru mikrofonowego. Dlatego na scenie i w nagłośnieniu najczęściej wybiera się mikrofony kierunkowe i ustawia głośniki w obszarach ich tłumienia.
