Pytanie dotyczy regionalnego zróżnicowania zasobów energii wiatru. W praktyce energetyki wiatrowej "najlepsza strefa" jest najczęściej rozumiana jako obszar o najwyższej typowej (wieloletniej) wietrzności lub najwyższej gęstości mocy wiatru, co przekłada się na większą produkcję energii z turbin wiatrowych.
Odpowiedź "pomorskie" jest uzasadniana tym, że pas nadmorski ma zwykle korzystniejsze warunki wiatrowe: mniejszą szorstkość podłoża w kierunkach od morza, częstsze sytuacje baryczne sprzyjające wiatrom oraz relatywnie stabilny przepływ powietrza. Z tego powodu strefy nadbałtyckie są często wskazywane jako jedne z najlepszych w kraju do rozwoju energetyki wiatrowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są słabsze w typowym ujęciu zasobów wiatru?
- "lubelskie" – województwo wewnątrz kraju, bez wpływu strefy brzegowej morza; lokalnie mogą występować dobre warunki, ale średnio zwykle nie jest to czołówka kraju.
- "małopolskie" – teren silnie zróżnicowany i górzysty; w górach bywają silne wiatry, ale są one trudniejsze do wykorzystania (turbulencje, zmienność, ograniczenia środowiskowe i terenowe). To nie musi dawać najlepszej "strefy" w skali województwa.
- "dolnośląskie" – również region śródlądowy; warunki mogą być miejscami dobre (np. na wyniesieniach), ale typowo nie dorównują strefie nadmorskiej w uśrednieniu regionalnym.
Warto pamiętać o częstej pułapce egzaminacyjnej: ranking regionów zależy od kryterium (średnia prędkość, gęstość mocy, wysokość odniesienia, okres wielolecia). Dlatego w nauce do egzaminu dobrze jest opierać się na mapach zasobów wiatru i rozumieć, co dokładnie mierzą.
