Dostępność geograficzna źródła OZE oznacza, na jak dużej części świata występuje sam zasób naturalny umożliwiający wytwarzanie energii. W tym ujęciu najbardziej powszechny jest dopływ promieniowania słonecznego: dociera on do całej planety (różni się jedynie natężeniem, długością dnia, zachmurzeniem i sezonowością). Dlatego "energia słoneczna" jest najbardziej dostępna globalnie.
"Energia geotermalna" nie jest równie równomiernie dostępna, ponieważ opłacalna eksploatacja zwykle wymaga specyficznych warunków geologicznych (np. odpowiedniej temperatury na możliwej do wykonania głębokości, właściwej budowy skał i przepływu wód). To powoduje silną lokalność zasobu.
"Energia wodna" zależy od istnienia odpowiednich cieków, spadów oraz stabilnych zasobów wodnych. Duże obszary (np. pustynie) mają bardzo ograniczony potencjał hydroenergetyczny, a nawet tam, gdzie woda występuje, możliwości mogą być sezonowe i wrażliwe na susze.
"Energia wiatrowa" jest szeroko dostępna, ale jej zasobność przestrzennie zmienia się bardziej niż promieniowanie słoneczne: są regiony o małej wietrzności lub z niekorzystnym profilem prędkości wiatru, a warunki zależą od cyrkulacji atmosferycznej i ukształtowania terenu.
Na egzaminie warto pamiętać o rozróżnieniu: globalne występowanie zasobu (tu wygrywa słońce) nie zawsze oznacza najłatwiejszą realizację inwestycji w każdej lokalizacji.
