W polskim systemie prawnym obowiązuje zasada, że podatki i inne daniny publiczne (czyli obowiązkowe świadczenia pieniężne na rzecz państwa lub innych podmiotów publicznych) mogą być ustanawiane w formie ustawy. Wynika to z hierarchii źródeł prawa oraz potrzeby zapewnienia szczególnej kontroli demokratycznej nad nakładaniem ciężarów na obywateli.
Odpowiedź "ustawy" jest właściwa, ponieważ ustawa jest aktem powszechnie obowiązującym uchwalanym w procedurze parlamentarnej i to ona tworzy podstawę materialnoprawną dla obowiązków podatkowych (kto płaci, od czego, w jakiej wysokości i na jakich zasadach).
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "Uchwały Sejmu" zasadniczo służą innym celom (np. sprawom organizacyjnym lub stanowiskowym) i nie stanowią standardowej, właściwej formy wprowadzania powszechnych podatków.
- "Zarządzenie ministra do spraw finansów publicznych" ma co do zasady charakter aktu wewnętrznego (wiąże jednostki organizacyjnie podległe), więc nie może nakładać obowiązków podatkowych na ogół obywateli.
- "Rozporządzenie ministra do spraw finansów publicznych" jest aktem wykonawczym: może doprecyzowywać kwestie techniczne tylko wtedy, gdy ma wyraźne upoważnienie w ustawie, ale nie może samoistnie ustanowić nowego podatku ani określić jego podstawowych elementów.
W praktyce administracyjnej ta wiedza pomaga oceniać legalność informacji kierowanych do klienta: jeżeli obowiązek ma charakter daniny, urzędnik powinien umieć wskazać podstawę ustawową, a nie jedynie akt niższego rzędu.
