W kalkulacji kosztorysowej metodą szczegółową punktem wyjścia są nakłady rzeczowe, czyli ilości zasobów potrzebnych do wykonania jednostki robót: robocizny, materiałów oraz pracy sprzętu. Aby te nakłady przyjąć w sposób jednolity i porównywalny, korzysta się z katalogów norm.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "KNR". KNR (katalogi norm) stanowią typowe źródło normatywnych nakładów dla pozycji kosztorysowych. W praktyce kosztorysant wskazuje w pozycji kosztorysowej podstawę norm (odwołanie do katalogu), a następnie na tej podstawie wylicza wartości kosztów, stosując ceny jednostkowe i narzuty.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do pytania o źródło nakładów rzeczowych:
- "RMS" bywa kojarzone z trzema grupami zasobów (robocizna–materiały–sprzęt), ale samo w sobie nie jest nazwą katalogu norm, w którym zapisane są normatywne nakłady dla konkretnych robót.
- "NNR" jest skrótem używanym w praktyce kosztorysowej, jednak w pytaniu chodzi o podstawowy katalog norm stanowiący bazę nakładów; wskazanie KNR jest jednoznacznie trafniejsze w tym ujęciu.
- "RNK" odnosi się do innego rodzaju ujęć/elementów kosztorysowych, a nie do katalogu, w którym zapisane są normy nakładów rzeczowych dla robót.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada sformułowanie "nakłady rzeczowe będące podstawą kalkulacji" i mowa o metodzie szczegółowej, najczęściej poszukiwane jest źródło norm, czyli katalog norm (KNR), a nie nazwa zestawienia składników kosztów.
