W próbie jałowej uzwojenie wtórne jest otwarte, a mierzy się zjawiska związane głównie z rdzeniem (np. straty w żelazie). W próbie zwarciowej wtórne jest zwarte, a napięcie na pierwotnym dobiera się tak, by popłynął prąd znamionowy; wtedy dominują zjawiska w uzwojeniach (straty miedzi).