Rozwiercanie to operacja obróbki skrawaniem wykonywana po wcześniejszym wykonaniu otworu (np. wierceniem), aby uzyskać dokładniejszą średnicę, lepszą współosiowość oraz lepszą jakość powierzchni. Do tej operacji stosuje się rozwiertaki o różnych odmianach konstrukcyjnych i technologicznych.
Odpowiedź "nastawny" jest właściwa, gdy na rysunku widać cechy charakterystyczne rozwiertaka z regulacją średnicy, czyli narzędzia, w którym część robocza lub noże mogą być przestawiane (np. za pomocą mechanizmu nastawczego). Taka konstrukcja pozwala dopasować średnicę w pewnym zakresie, co bywa przydatne w pracach narzędziowych, remontowych lub przy wykonywaniu otworów o nietypowym wymiarze.
Odpowiedź "maszynowy" jest myląca, ponieważ rozwiertak maszynowy w typowym rozumieniu ma stałą średnicę i jest przeznaczony do pracy na obrabiarkach w warunkach produkcyjnych. Sam fakt użycia na maszynie nie przesądza o typie – kluczowe są cechy konstrukcyjne widoczne na ilustracji.
Odpowiedzi "zdzierak" oraz "wykańczak" odnoszą się do funkcji w procesie: zdzierak służy do wstępnego, bardziej intensywnego zdejmowania naddatku, a wykańczak do uzyskania wymiaru i jakości końcowej. Są to określenia technologiczne (zgrubna/wykańczająca faza rozwiercania), które nie muszą być tożsame z mechanizmem regulacji średnicy. W zadaniu rozstrzygające jest rozpoznanie odmiany konstrukcyjnej rozwiertaka, dlatego wskazanie "nastawny" jest zgodne z istotą identyfikacji narzędzia.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu rozwiertaków na rysunku szukaj elementów świadczących o regulacji (szczelina, noże wymienne/przestawne, śruba/klin nastawczy). Jeśli takich elementów brak, częściej będzie to odmiana o stałej średnicy.
