Rekultywacja terenów po eksploatacji odkrywkowej obejmuje zespół działań, których celem jest przywrócenie terenu do bezpiecznego i użytecznego stanu (np. rolniczego, leśnego, rekreacyjnego lub przyrodniczego). W praktyce rozróżnia się dwa główne nurty prac: część techniczną oraz część biologiczną.
Nawożenie mineralne skarp to zabieg, który polega na dostarczeniu składników pokarmowych do warstwy gleby/podłoża, aby poprawić warunki wzrostu roślin. Jest to działanie ukierunkowane na rozwój okrywy roślinnej (zadarnienie, obsiew, nasadzenia), czyli na "ożywienie" i ustabilizowanie podłoża poprzez roślinność. Z tego powodu jest traktowane jako element rekultywacji biologicznej.
Odpowiedź "technicznej." jest błędna, ponieważ rekultywacja techniczna dotyczy przede wszystkim przygotowania i ukształtowania terenu: profilowania, formowania skarp, zapewnienia stateczności, wykonania warstw konstrukcyjnych, odwodnienia czy innych robót ziemnych i inżynierskich. To etap, który tworzy warunki do późniejszych prac biologicznych, ale sam nie obejmuje zabiegów nawożenia jako celu nadrzędnego.
Odpowiedzi "przygotowawczej." oraz "podstawowej." są problematyczne, ponieważ w powszechnym ujęciu egzaminacyjnym najczęściej operuje się podziałem na rekultywację techniczną i biologiczną. Uczeń może błędnie dopasować nawożenie do "przygotowania", bo kojarzy je z przygotowaniem gleby, jednak jego sens jest stricte produkcyjno-roślinny: poprawa warunków dla roślin, czyli część biologiczna.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się zabiegi typowo "rolnicze" lub "leśne" (nawożenie, wapnowanie, obsiew, nasadzenia, pielęgnacja roślin), zwykle chodzi o rekultywację biologiczną. Gdy pojawiają się prace "ziemne/inżynierskie" (profilowanie, zagęszczanie, umocnienia, odwodnienie), to zwykle rekultywacja techniczna.
