W systemie profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami kluczowe jest rozróżnienie dwóch obszarów: organizacyjnego (kto zleca/organizuje badania) oraz medycznego (kto ustala, jakie badania są potrzebne i jaki jest wynik oceny zdrowotnej w kontekście pracy).
Decyzja o skierowaniu na dodatkowe badania psychologiczne ma charakter medyczny, bo dotyczy doboru narzędzi diagnostycznych do oceny predyspozycji psychofizycznych i ryzyka zdrowotnego przy danym rodzaju pracy. W praktyce oznacza to, że to lekarz medycyny pracy (jako podmiot oceniający zdolność do pracy) określa zasadność rozszerzenia diagnostyki o komponent psychologiczny, gdy wynika to z oceny stanu zdrowia, narażeń lub wymagań stanowiska.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "pracownik działu kadr" – zwykle prowadzi dokumentację i pilnuje terminów, ale nie posiada uprawnień do podejmowania decyzji medycznych ani do kwalifikowania do konkretnych procedur diagnostycznych.
- "pracownik służby bhp" – identyfikuje zagrożenia, współtworzy ocenę ryzyka i rekomenduje działania prewencyjne, jednak nie zastępuje lekarza w zakresie diagnostyki i orzekania o zdolności do pracy.
- "pracodawca" – odpowiada za zapewnienie badań i dopuszczenie do pracy na podstawie orzeczenia, ale nie powinien samodzielnie rozstrzygać o potrzebie konkretnych badań specjalistycznych, bo jest to obszar kompetencji medycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "decyduje o dodatkowych badaniach" (psychologicznych, specjalistycznych), najczęściej chodzi o kompetencję medyczną, a nie o formalno-administracyjny obieg skierowania. Na egzaminie warto odróżniać: kto organizuje badania w firmie, a kto określa ich zakres i wydaje wnioski zdrowotne.
