Obciążalność prądowa długotrwała przewodu jest podawana dla warunków odniesienia (m.in. określonej temperatury otoczenia). Gdy temperatura powietrza rośnie, przewód trudniej oddaje ciepło do otoczenia, a izolacja szybciej osiąga temperaturę graniczną. Z tego powodu dopuszczalny prąd maleje.
W zadaniu podano obciążalność w 30°C: 46 A. Aby wyznaczyć obciążalność w 50°C, nie "zgaduje się" nowej wartości, tylko korzysta z tabel współczynników poprawkowych i wykonuje jedno działanie:
- odczytaj współczynnik temperaturowy k dla 50°C (dla danego typu przewodu i warunków, których dotyczy tabela),
- oblicz: I50 = 46 A × k.
Wartość poprawna w odpowiedziach wskazuje, że użyty współczynnik jest wyraźnie mniejszy od 1, więc wynik jest zauważalnie niższy od 46 A. Odpowiedź "32,66 A" spełnia tę logikę i odpowiada zastosowaniu współczynnika z tabeli dla 50°C.
Pozostałe propozycje są błędne typowo z dwóch powodów:
- Wartości typu 37,72 A oraz 38,64 A sugerują zbyt "łagodną" korektę, jakby współczynnik był zbyt wysoki; to częsty błąd wynikający z wyboru niewłaściwej kolumny/wiersza tabeli albo nieuwzględnienia, że wraz ze wzrostem temperatury dopuszczalny prąd spada istotnie.
- Wartość 30,82 A jest z kolei zbyt niska w porównaniu do wyniku wynikającego z właściwego współczynnika dla 50°C; taki wynik może pochodzić z odczytu współczynnika dla jeszcze wyższej temperatury albo z pomyłki w przeliczeniu (np. błędne zaokrąglenie lub użycie procentów).
W praktyce egzaminacyjnej najważniejsze jest, aby zawsze: (1) sprawdzić temperaturę odniesienia, (2) dobrać właściwy współczynnik dla podanej temperatury, (3) wykonać proste mnożenie i ocenić, czy wynik ma sens (tu: musi być mniejszy niż 46 A).
