W wyrobiskach górniczych pożar podziemny (w tym pożar endogeniczny związany z samozagrzewaniem) daje symptomy, które wynikają bezpośrednio z procesu utleniania i spalania oraz zmian warunków cieplno-wilgotnościowych.
"Utrzymywanie się w powietrzu kopalnianym dymów" jest klasycznym sygnałem, że w rejonie wyrobisk powstają produkty spalania. Dym ogranicza widoczność, zmienia zapach powietrza i zwykle towarzyszy mu podwyższona temperatura oraz pogorszenie warunków oddychania.
"Pocenie się ociosów i stropu" (czyli widoczne zawilgocenie, skraplanie) może występować, gdy następuje ogrzewanie górotworu i powietrza, a para wodna kondensuje na chłodniejszych powierzchniach. To zjawisko jest często opisywane jako jeden z praktycznych objawów rozwijającego się zagrożenia pożarowego.
"Pojawienie się tlenku węgla" jest ważnym wskaźnikiem pożaru, ponieważ CO jest typowym produktem niepełnego spalania. W praktyce górniczej wzrost stężenia CO wymaga traktowania sytuacji jako potencjalnie bardzo niebezpiecznej i uruchamia działania zgodne z procedurami bezpieczeństwa (pomiary, lokalizacja źródła, ograniczenie narażenia ludzi).
Natomiast "odpryskiwanie węgla z calizny" nie jest objawem specyficznym dla pożaru. Może być związane z naprężeniami górotworu, urabianiem, wpływami eksploatacji, a także innymi zagrożeniami geodynamicznymi. Dlatego samo odpryskiwanie nie stanowi typowego, rozpoznawczego symptomu pożaru podziemnego.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o objawy pożaru szukaj odpowiedzi związanych z dymem, gazami pożarowymi (np. CO) oraz efektami cieplno-wilgotnościowymi, a ostrożnie traktuj zjawiska typowo mechaniczne górotworu.
