W tego typu zadaniu liczymy, ile całych skrzyń da się ułożyć w naczepie, traktując ją jak prostopadłościan o podanych wymiarach wewnętrznych. Ponieważ skrzynie mogą być piętrowane, analizujemy upakowanie w trzech osiach: wzdłuż długości, szerokości i wysokości.
1) Ułożenie wzdłuż długości naczepy
Wymiary: 12,5 m (długość naczepy) i 1,0 m (długość skrzyni).
Dzielimy: 12,5 / 1,0 = 12,5. W praktyce możemy załadować tylko pełne skrzynie, więc bierzemy część całkowitą: 12 skrzyń wzdłuż.
2) Ułożenie wzdłuż szerokości naczepy
Wymiary: 2,3 m (szerokość naczepy) i 1,1 m (szerokość skrzyni).
Dzielimy: 2,3 / 1,1 ≈ 2,09, czyli mieszczą się 2 skrzynie obok siebie (3 nie wejdą, bo 3×1,1=3,3 > 2,3).
3) Ułożenie w pionie (wysokość) – piętrowanie
Wymiary: 2,3 m (wysokość naczepy) i 1,1 m (wysokość skrzyni).
Dzielimy: 2,3 / 1,1 ≈ 2,09, czyli można ułożyć 2 warstwy. Trzecia warstwa się nie zmieści (3×1,1=3,3 > 2,3).
Wynik końcowy
Maksymalna liczba skrzyń to iloczyn liczby sztuk w każdej osi: 12 × 2 × 2 = 48.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "24 skrzynie" – to typowy wynik, gdy uwzględni się tylko długość i szerokość (12×2), a pominie możliwość piętrowania (wysokość).
- "12 skrzyń" – powstaje, gdy policzy się jedynie ułożenie wzdłuż długości (12) i zignoruje układ w szerokości oraz/lub piętrowanie.
- "60 skrzyń" – sugeruje zbyt duże zagęszczenie (np. 15×2×2), ale 15 skrzyń nie zmieści się na długości 12,5 m, bo 15×1,0=15 m > 12,5 m.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze licz osobno każdą oś i na końcu przemnażaj wyniki, pamiętając o zaokrągleniu w dół do pełnych sztuk.
