Do wyznaczenia czasu nagrzewania wsadu korzysta się z zależności τ = m · k · d · √d, w której:
- τ to czas nagrzewania w godzinach,
- d to średnica wsadu w metrach,
- k jest współczynnikiem zależnym od rodzaju stali (w zadaniu podany: 10),
- m wynika ze sposobu ułożenia prętów w piecu i odczytuje się go z tabeli.
Krok 1: interpretacja ułożenia i dobór m.
Pręty mają średnicę 250 mm, a rozstaw "co 500 mm" odpowiada odległości równej 2d (500 mm = 2 · 250 mm). Dla układu 2d tabela podaje m = 1,3. To jest kluczowe, bo większe m oznacza gorsze warunki wymiany ciepła i dłuższe nagrzewanie.
Krok 2: konwersja jednostek.
We wzorze średnica musi być w metrach: d = 250 mm = 0,25 m. Pierwiastek: √d = √0,25 = 0,5.
Krok 3: obliczenie τ w godzinach.
Podstawiamy: τ = 1,3 · 10 · 0,25 · 0,5 = 1,625 h.
Krok 4: przeliczenie na minuty.
1,625 h · 60 min/h = 97,5 min, co po zaokrągleniu do przedziału daje 97÷98 minut.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 75÷76 minut zwykle wynika z przyjęcia zbyt małego współczynnika m (np. jak dla luźniejszego ułożenia) albo z błędnego przeliczenia godzin na minuty.
- 67÷66 minut może pojawić się po pominięciu części zależności (najczęściej √d) lub po niekonsekwentnym podstawieniu średnicy.
- 48÷49 minut jest typowe dla poważnego błędu jednostek (np. podstawienia d w mm) lub zbyt agresywnego "skrócenia" wzoru, co drastycznie zaniża wynik.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź dwa punkty kontrolne: czy d jest w metrach i czy wynik τ w godzinach został przeliczony na minuty.