W ciągu poligonowym suma kątów poziomych po wyrównaniu powinna być zgodna z sumą teoretyczną wynikającą z geometrii układu. Jeżeli z pomiaru otrzymano sumę praktyczną, to ich różnica tworzy błąd domknięcia kątowego, który należy skompensować poprawkami.
1) Wyznaczenie błędu domknięcia
Obliczamy różnicę: βt − βp = 1200,0000g − 1200,0160g = −0,0160g.
Ujemny znak oznacza, że suma zmierzona jest zbyt duża względem wymaganej teoretycznie, więc aby ją "sprowadzić" do wartości teoretycznej, trzeba zmniejszyć poszczególne kąty.
2) Rozdział poprawki na każdy kąt
Ciąg ma 8 kątów, więc przy typowym założeniu równych wag poprawek rozdzielamy błąd równo: v = (βt − βp)/8 = −0,0160g/8 = −0,0020g na każdy kąt.
3) Zapis w podjednostkach
W zapisie setnym: 1g = 100c, a 1c = 100cc. Wartość 0,0020g to 0g00c20cc, co w skróconej notacji z odpowiedzi bywa zapisywane jako −2000.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "−1000" odpowiadałoby połowie potrzebnej poprawki (jakby dzielić przez 16 lub popełnić błąd w przeliczeniu 0,0020g).
- "+1000" ma nie tylko złą wartość, ale i zły znak: dodatnia poprawka powiększyłaby sumę kątów, a tu suma praktyczna jest już za duża.
- "+2000" ma zły znak: zamiast zmniejszyć kąty (żeby obniżyć sumę), zwiększałaby je.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw policz różnicę βt − βp i sprawdź znak. Jeśli βp > βt, poprawki na kąty muszą wyjść ujemne przy równomiernym rozdziale.