Dobór obrabiarki wynika z tego, jaką operację technologiczną narzuca rysunek i jaki sposób skrawania jest najbardziej typowy dla danej cechy.
Odpowiedź "frezarka pionowa" jest właściwa, ponieważ rowki ustalające są najczęściej wykonywane metodą frezowania: frez (narzędzie wieloostrzowe) pozwala uzyskać rowek o wymaganej szerokości i głębokości, a pionowe wrzeciono ułatwia prowadzenie narzędzia względem powierzchni detalu przy typowych zamocowaniach w imadle lub na stole.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne w typowym ujęciu egzaminacyjnym:
- "dłutownica" – dłutowanie rowków jest możliwe, ale to technologia częściej wybierana dla rowków wewnętrznych lub tam, gdzie geometria i dostęp narzędzia uzasadniają ruch posuwisto-zwrotny narzędzia. W wielu przypadkach rowki ustalające zewnętrzne wykonuje się szybciej i prościej frezowaniem.
- "strugarka poprzeczna" – struganie jest kojarzone przede wszystkim z obróbką płaszczyzn i prostych powierzchni ruchem posuwisto-zwrotnym. Wykonywanie precyzyjnych rowków ustalających na strugarce nie jest rozwiązaniem pierwszego wyboru i zwykle przegrywa z frezowaniem pod względem uniwersalności i wydajności.
- "przeciągarka pozioma" – przeciąganie wymaga specjalnego przeciągacza i jest typowe dla produkcji seryjnej/masowej, gdy ten sam kształt powtarza się wielokrotnie. Choć pozwala uzyskać bardzo powtarzalny profil, nie jest standardową obrabiarką do ogólnego wykonywania rowków ustalających "z rysunku" w warunkach typowych dla stanowiska operatora.
Na egzaminie warto kierować się zasadą: jeśli rysunek przedstawia rowek, który można wykonać typowym frezem i nie ma przesłanek do technologii specjalnej, najczęściej właściwym wyborem będzie frezarka (tu: pionowa) jako najbardziej uniwersalna i zgodna z praktyką warsztatową.
