W szeregowym obwodzie RLC elementy mają impedancje: rezystor R, cewka jXL, kondensator −jXC. Ponieważ są połączone szeregowo, ich impedancje sumują się algebraicznie w dziedzinie zespolonej:
Z = R + jXL − jXC = R + j(XL − XC).
To oznacza, że "część reaktywna" nie jest sumą dodatnich wielkości, tylko wypadkową różnicy reaktancji. Dopiero z takiej postaci wyznacza się moduł impedancji (wartość skuteczną "oporu" dla prądu AC):
|Z| = sqrt(R2 + (XL − XC)2).
Dlatego zdanie mówiące o "pierwiastku z sumy kwadratów R, XL i XC" jest niepoprawne: traktuje XL i XC jak niezależne dodatnie składowe, a w rzeczywistości działają one przeciwnie (przesunięcie fazy o +90° dla L i −90° dla C). W pobliżu rezonansu, gdy XL = XC, część reaktywna znika, a moduł impedancji upraszcza się do |Z| = R — co dobrze pokazuje, że nie może tam występować składnik sqrt(R^2+XL^2+XC^2).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Prawda" – pomija fakt, że w RLC szeregowym wypadkowa reaktancja to różnica, nie suma.
- "Prawda tylko dla obwodów prądu stałego" – w DC (ustalonym) reaktancja kondensatora dąży do nieskończoności, a cewki do zera; standardowo nie opisuje się tego wzorem na moduł impedancji dla AC.
- "Prawda tylko dla obwodów prądu zmiennego" – w AC obowiązuje zapis zespolony i wynik |Z| zależy od (XL−XC), więc nadal nie jest to podany w stwierdzeniu wzór.
