Ocena jakości cięgna (np. paska napędowego) naprawionego przez klejenie w praktyce warsztatowej najczęściej opiera się na badaniu wizualnym. Oględziny pozwalają szybko i tanio wykryć typowe wady złącza klejowego, które wprost wpływają na bezpieczeństwo i trwałość pracy.
W trakcie kontroli wizualnej sprawdza się m.in.:
- czy klej jest rozprowadzony równomiernie i na całej wymaganej powierzchni,
- czy nie ma pęcherzy powietrza, odspojeń, pęknięć, rozwarstwień,
- czy elementy są prawidłowo dopasowane (brak przesunięcia, właściwa prostoliniowość i szerokość złącza),
- czy brzegi złącza nie wykazują oznak odklejania.
Odpowiedź "rentgenowskim" nie jest właściwa, ponieważ badania z użyciem promieniowania (radiografia/rentgen) to zaawansowane metody NDT stosowane głównie tam, gdzie uzasadniają to wymagania konstrukcji odpowiedzialnych. Dla naprawy paska/cięgna metodą klejenia w typowym warsztacie są one nieadekwatne organizacyjnie i ekonomicznie.
Odpowiedź "radiograficznym" jest również nieprawidłowa z tego samego powodu: radiografia wykorzystuje promieniowanie rentgenowskie, więc w praktyce jest to ten sam kierunek badań co "rentgenowskie", a nie standardowa metoda oceny warsztatowej takich napraw.
Odpowiedź "wytrzymałościowym" jest myląca: próby wytrzymałościowe często mają charakter destrukcyjny lub co najmniej obciążają złącze do granic, co nie jest typowym sposobem "oceny jakości" gotowej naprawy przeznaczonej do dalszej eksploatacji. W praktyce funkcjonalność potwierdza raczej próba ruchowa po montażu, natomiast jakość wykonania złącza ocenia się przede wszystkim wzrokowo.
