W sitodruku (drukowaniu przez siatkę) obraz drukowy tworzą obszary, przez które farba może przejść przez oczka siatki oraz obszary zablokowane (niedrukujące). Z punktu widzenia jakości formy najważniejsze jest więc, aby miejsca drukujące były drożne i miały prawidłowo "otwarte" oczka.
Odpowiedź "stopnia wymycia oczek siatki w miejscach drukujących" jest trafna, bo bez właściwego wymycia/otwarcia oczek farba nie będzie się równomiernie przenosić. Skutkiem mogą być niedodruki, ubytki krycia, "dziury" w apli lub nierówny raster. Kontrola drożności jest więc praktycznym kryterium oceny, czy forma nadaje się do druku.
Pozostałe odpowiedzi są mylące, bo odnoszą się do innych zjawisk:
- "hydrofobowości miejsc drukujących" – to typowe skojarzenie z offsetem (równowaga farba–woda i charakter hydrofilowy/hydrofobowy powierzchni). W sitodruku kluczowa jest drożność siatki, a nie rozdział woda–farba na formie.
- "głębokości kałamarzyków na formie" – kałamarzyki/komórki kojarzą się z innymi rozwiązaniami (np. elementami dozowania/strukturami przenoszącymi). Sitodrukowa forma opiera się na oczkach siatki, więc "głębokość kałamarzyków" nie opisuje jej jakości wprost.
- "kleistości powierzchni formy" – kleistość nie jest standardowym parametrem oceny gotowości formy sitodrukowej do drukowania. Można kontrolować czystość, uszkodzenia, przyczepność warstw czy zanieczyszczenia, ale sama "kleistość" nie odpowiada temu, czy farba przejdzie przez oczka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy sitodruku, szukaj odpowiedzi związanych z siatką, oczkami, drożnością, otwarciem obrazu drukowego i równomiernością przenoszenia farby. Odpowiedzi o hydrofobowości zwykle sygnalizują offset, a nie sitodruk.
